กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สองคนคุยกันไปพลางเดินมาถึงข้างถนนใหญ่
หลินเย่หัวล้วงกุญแจรถออกจากกระเป๋าเสื้อ กดไปที่รถโตโยต้าคันเก่าครึ่ง ๆ ที่จอดอยู่ไม่ไกล
“บี๊บ บี๊บ”
ไฟรถกะพริบสองครั้ง
สายตาของเขาเผลอไปสะดุดอยู่ที่รถสปอร์ตคันหนึ่งซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากรถโตโยต้า
นั่นคือรถสปอร์ตสีแดงที่เส้นสายลื่นไหลและรูปทรงฉูดฉาดสุด ๆ
ใต้แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ยามเย็น ตัวรถสะท้อนแสงแวววาวจับตา
“จ๊ะจ๋า แอสตัน”
หลินเย่หัวจุ๊ปาก พูดกับเฉินเนี่ยนด้วยสีหน้าอิจฉา
“ไม่รู้ว่าเศรษฐีคนไหนขับมา จอดไว้ในที่ห่างไกลผู้คนแบบนี้ ไม่กลัวใครมาขูดสีรถบ้างเลยหรือไง”