กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไป๋ไป๋”
เสียงของเหลียนต๋าดึงเขากลับมาจากการเหม่อลอย
ไป๋ไป๋สะดุ้ง รู้ตัวอีกทีก็พบว่าแก้มของตัวเองร้อนผ่าวไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
“หา พ่อ”
เขารับคำ แต่สายตากลับล่องลอย
“คิดอะไรอยู่ หน้าแดงขนาดนี้”
เหลียนต๋ามองท่าทางใจลอยแบบนี้ของลูกชาย ถามขึ้นอย่างขำ ๆ
พอพ่อถามเช่นนี้ รอยแดงบนหน้าไป๋ไป๋ก็ลามไปถึงใบหูในพริบตา
เขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นเร็วราวกับจะกระโดดออกมาจากลำคอ ลมหายใจก็พลอยเร่งเร็วขึ้น
“ไม่... ไม่มีอะไร”