กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มื้ออาหารหนึ่งมื้อผ่านไป อาจารย์หวังกินอย่างอิ่มหนำสำราญ ถึงขั้นเรอออกมา
เขามองจานที่เกลี้ยงเกลาทั่วทั้งโต๊ะ แล้วจุ๊ปากอย่างยังไม่อิ่ม
“เอ่อ……อันเมื่อกี้ ที่ใส่ในไหไง……”
“โฝ่เทียววั่ง?”
หัวหน้าห้องเตือนความจำ
“ใช่! โฝ่เทียววั่งนั่นแหละ! ยังมีเหลืออีกไหม? ห่อกลับบ้านให้ผมหนึ่งถ้วย ผมจะเอาไปให้ภรรยาอาจารย์ชิม”
อาจารย์หวังมองพนักงานเสิร์ฟด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
พนักงานเสิร์ฟส่ายหน้าอย่างขอโทษ
“ขอโทษจริง ๆ นะอาจารย์ โฝ่เทียววั่งขายหมดแล้วทั้งหมด”
บนใบหน้าของอาจารย์หวังปรากฏความผิดหวังที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า