กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความเจ็บแปลบเหมือนเข็มทิ่มทะลุแผ่ไปทั่วร่างในพริบตา
“โอ๊ย! เจ็บ เจ็บ เจ็บ!”
เชียวจื่อเหิงส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างทั้งร่างกระเด้งพรวดขึ้นจากโซฟา
“ที่รัก! ที่รัก ผมผิดไปแล้ว! ผมไม่ได้มอง! แค่ตาผมกระตุกเฉย ๆ!”
หลินย่าออกแรงที่มือหนักขึ้น พูดพลางกัดฟันกรอด
“ยังจะปากแข็งอีก! คิดว่าฉันตาบอดหรือไง?”
“สารภาพมาซะดี ๆ ว่าคิดจะมาที่แบบนี้มาตั้งนานแล้วใช่ไหม?”
“ไม่มีเลย! ผมถูกใส่ร้าย!”
เชียวจื่อเหิงเจ็บจนหน้าตาบิดเบี้ยว อ้อนวอนไปพลางพยายามดิ้นให้หลุดไปพลาง
ชั่วขณะนั้น ในห้องส่วนตัวหรูหราเหลือเพียงเสียงร้องโหยหวนของชายหนุ่มกับเสียงซักถามด้วยความโกรธของหญิงสาว บรรยากาศวุ่นวายไปหมด