กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภรรยาเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ปักมีดทำครัวลงบนโต๊ะอาหารไม้แท้ราคาแพงดัง “ปัง”
ใบมีดจมลงในเนื้อไม้ลึกถึงสามส่วน
“น้ำซุปเหมือนผ้าไหม? ทุกครั้งที่สัมผัสคือการยกระดับวิญญาณ?”
“แดเนียล ฉันแต่งงานกับเธอมาห้าปี ตอนที่เธอชมฉัน เธอไม่เคยใช้คำเลี่ยน ๆ แบบนี้เลย!”
“เธอคิดว่าฉันเป็นคนโง่หรือไง?”
สมองของแดเนียลทำงานอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็เข้าใจว่าปัญหาอยู่ที่ตรงไหน
เขาอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
“ที่รัก! ที่ผมพูดไม่ใช่คน! เป็นของกิน! เป็นอาหาร!”
“ผมกำลังบรรยายถึงอาหารจานหนึ่ง! จานที่ชื่อโฝ่เทียววั่ง!”
แววตาภรรยาเต็มไปด้วยความแคลงใจ ไม่เชื่อเลยสักนิด