กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หยางเสียนเซิงไม่มีท่าทีองอาจผยองเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป
เขาเดินหลังค้อมเล็กน้อย ตามหลังภรรยาไปติด ๆ ราวกับเด็กประถมที่ทำความผิด
ส่วนลูกชายของเขาก็ก้มหน้าจนต่ำแทบติดพื้น
อยากจะหาช่องบนพื้นมุดลงไปให้พ้น ๆ ตัวตนของเขาลดลงจนเหลือน้อยที่สุด
เหวินเชียงที่กำลังยุ่งอยู่ที่เคาน์เตอร์หน้ามองแวบเดียวก็จำพวกเขาได้
เมื่อเห็นคณะที่ชวนขนลุกและบรรยากาศที่อึดอัดกดดันขนาดนั้น
ในใจเธอพลัน “ตึก” ไปทีหนึ่ง แต่บนหน้าก็ยังฝืนยิ้มแบบมืออาชีพไว้
“หยางเสียนเซิง สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับ”
เหวินเชียงก้าวเข้าไปต้อนรับ
หยางเสียนเซิงเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เธอแบบที่ยังไงก็แย่กว่าร้องไห้ ในแววตามีแต่ความขอความช่วยเหลือ