กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หนุ่มน้อยกลอกตา ไม่คิดจะโต้เถียงกับเขาอีก
ตอนนี้ความคิดเดียวในหัวของเขาคือขอให้ผ่านคืนนี้ไปโดยเร็ว แล้วก็กลับบ้าน
เหวินเชียงเดินนำหน้าไปพลาง รักษารอยยิ้มที่พอเหมาะพอดีบนใบหน้า ราวกับไม่ได้ยินบทสนทนาของพ่อลูกคู่นั้นที่อยู่ข้างหลัง
เธอผลักประตูห้องส่วนตัวบีสิบสอง
“ท่านทั้งสอง เชิญเข้าครับ”
ห้องส่วนตัวไม่ใหญ่ แต่จัดแต่งได้อบอุ่นมาก
โซฟาหนังนุ่ม ๆ โต๊ะน้ำชาที่เช็ดจนเงาวับ และยังมีจอแสดงผลขนาดใหญ่
คุณหลิวทิ้งตัวลงบนโซฟา ถอนหายใจอย่างพอใจ
“ดีจริง ๆ ที่เดิมนี่สบายใจจริง ๆ”
ส่วนลูกชายของเขานั่งลงอย่างเกร็ง ๆ ตรงขอบโซฟา ห่างจากพ่อของตัวเองออกไปไกล ๆ ราวกับสะใภ้ที่ถูกข่มเหง