กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เวลาผ่านไปทีละนาที เสียงของเหอหยี่ผอก็ค่อย ๆ เบาลง
เขามองใบหน้าด้านข้างที่ไร้สีเลือดของโจวเย่า แล้วกำหมัดแน่น
เขาปล่อยให้สหายของตัวเองเป็นแบบนี้ไม่ได้
เด็ดขาดไม่ได้
ราตรีมาเยือน แสงนีออนของเมืองแทนที่แสงแดดยามกลางวัน
เหอหยี่ผอผลักประตูห้องผู้ป่วยอีกครั้ง ในมือถือเสื้อคลุมตัวหนึ่ง
เขาเดินไปข้างหลังโจวเย่า ไม่พูดสักคำก็คลุมเสื้อให้ แล้วเข็นรถเข็นออกไป
เสียงล้อรถเข็นกลิ้งในทางเดินอันเงียบสงบช่างดูขัดหูเป็นพิเศษ
กว่าโจวเย่าจะมีการตอบสนองก็ตอนที่ถูกรถเข็นเข้าไปในลิฟต์
เขาค่อย ๆ หันหน้ากลับมา น้ำเสียงแหบพร่าเหมือนเฟืองที่ขึ้นสนิม