กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอ๊ะ ๆ ขอบคุณภรรยา!”
“ภรรยาของฉันดีที่สุด!”
หวังเจี้ยนจวินรับเงินมา ราวกับได้ของล้ำค่า ใบหน้าเปื้อนยิ้มจนดอกบาน
เขาเก็บเงิน “ก้อนโต” หนึ่งพันหยวนนั้นไว้กับตัว
หวังเจี้ยนจวินรู้สึกว่าตัวเองมีกำลังใจขึ้นมาก
เขาสวมเสื้อเชิ้ตตัวที่ดีที่สุดของตัวเอง
ถึงจะยังเป็นตัวเก่า แต่ก็รีดจนเรียบพอใช้ได้
เขาเผชิญหน้ากับกระจก พยายามยืดเอวที่ค่อมลงเล็กน้อยให้ตรง ราวกับอยากคว้าความองอาจในวัยหนุ่มกลับคืนมา
“ยี่สิบปีแล้วสินะ……”
เขาพึมพำกับตัวเอง แววตาวูบไหวด้วยความอาลัย