กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นอกประตูห้องส่วนตัว ดนตรีเสียงดังและเสียงผู้คนดังอื้ออึง
ข้างในประตู เงียบสงบจนน่าหายใจไม่ออก
เหงื่อที่มุมขมับของพานเจว๋หมิงยังไม่ทันแห้ง
อู๋โม่เอ๋อร์จ้องเขาอย่างดุดัน
สายตานั้นราวกับกำลังพูดว่า "เรื่องดีๆ นี่แหละที่นายทำขึ้นมา"
พานเจว๋หมิงอยากร้องไหลดีๆ
เขาแค่อยากเลี้ยงข้าวพ่อตาแม่ยายเท่านั้นเอง
ใครจะไปรู้ว่ามันจะมีเรื่องมากมายขนาดนี้
เขาอ้าปากพยายามจะแก้ตัวสักหน่อย
"ผม..."