ตอนที่ 306 เป็นหนี้สองแม่ลูกอย่างพวกเจ้า

กาลเวลาผันผ่านดุจอาชาขาวเผ่นโผนข้ามช่องแคบ เพียงชั่วดีดนิ้วเวลาพลันล่วงเลย

รัชศกเจาอู่ปีที่สิบเอ็ด เดือนเจ็ด

แสงรุ่งอรุณรำไรส่องลอดผ่านกระดาษกรุหน้าต่างตกลงมายังภายในโถงตำหนักที่ตกแต่งอย่างประณีตงดงามทุกจุด เพราะถูกชายหนุ่มดึงรั้งพัวพันลึกซึ้งจนถึงกลางดึก ยามที่เวินจัวฮวาตื่นนอนและสติจิตสำนึกเริ่มฟื้นคืนมา ความเมื่อยล้าและอ่อนระบวยทั่วกายก็ซัดสาดเข้ามาอย่างบ้าคลั่งราวกับเกลียวคลื่น

“อืม…” นางมิได้ลืมตา หากแต่ยกมือขึ้นนวดบั้นเอวที่ปวดเมื่อยระบมเป็นสิ่งแรก

นางยอมใจเซียวหวนหยวนแล้วจริง ๆ อายุก็ปานนี้แล้ว ทว่าพลังจิตกำลังวังชายังคงเปี่ยมล้นราวกับเด็กหนุ่มแรกรุ่นไม่มีผิด

ช่างขยันเคี่ยวกรำนางเหลือเกิน ยิ่งนานวันลูกเล่นก็ยิ่งสารพัดลวดลาย!

“ตื่นแล้วหรือ”

เหนือศีรษะมีสุรเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าที่เปี่ยมล้นด้วยความอิ่มเอมดังขึ้นอย่างเนิบช้า เวินจัวฮวาจึงลืมตาขึ้นมองดู