ตอนที่ 282 ฤดูหนาวไม่ควรมีกลิ่นหอม

พอคิดว่าหลินเจี๋ยอวี๋ทำร้ายนางจนตกต่ำถึงเพียงนี้ แต่นางแพศยานั่นกลับยังสุขสบายดีอยู่ในฝ่ายใน ฮองเฮาก็เคียดแค้นเข้ากระดูกดำ ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายชั่วร้ายอำมหิตออกมา “ช่วงนี้นางแพศยานั่นกำลังทำอะไรกันอยู่ งานเลี้ยงครบเดือนขององค์หญิงเหวินซูนางได้ไปหรือไม่”

หลินเจี๋ยอวี๋กำลังทำอะไรกันอยู่ ซู่ฉินย่อมไม่อาจรู้แจ้งได้

ตำหนักคุนเหอทั้งบนล่างถูกเฝ้าคุ้มกันแน่นหนาราวกับคุกตะราง แม้แต่แมลงวันสักตัวยังบินเข้ามาไม่ได้ นับประสาอะไรกับการสืบข่าว หากมิใช่เพราะวันนี้พระสนมฝ่ายในที่เดินผ่านดื่มจนเสียกิริยาไปบ้าง แม้แต่พระนามยศขององค์หญิงน้อย ซู่ฉินก็ไม่มีทางล่วงรู้ได้เลย

เมื่อเผชิญกับสายตาที่จ้องเขม็งมาของฮองเฮา ซู่ฉินก็คุกเข่าลงด้วยความหวาดผวา “ทูล…ทูลฮองเฮา ข้า…ข้ารับใช้ไม่ทราบเจ้าค่ะ…”