ตอนที่ 215 หัวโบราณ

ยามที่เวินจัวฮวาโก่งตัวค้อมกาย ตงซวงและชิวอิ๋ง คนหนึ่งก็รีบร้อนประคองกระโถนมาวางไว้เบื้องหน้านาง อีกคนก็ลูบแผ่นหลังให้นางเบา ๆ เสียงโก่งคอขย้อนของนางนั้น ดังแว่วไปถึงกระทั่งผู้คนที่อยู่นอกตำหนัก

นางกำนัลทั้งสองเห็นสภาพทรมานของนายหญิงตนแล้ว ก็แทบอยากจะทรมานแทนนางเสียจริง ๆ

เวินจัวฮวาอาเจียนจนหยาดน้ำตาแทบจะคลอเบ้า นางกุมหน้าอกพลางสำรอก พลางเอ่ยอย่างยากลำบากว่า

“ข้า…ไม่กินแล้ว ยกสิ่งเหล่านี้ออกไปเถอะ”

น้ำเสียงของนางแม้จะอ่อนระโหยโรยแรง ทว่ากลับเอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก ไม่ว่าชิวอิ๋งและตงซวงจะเกลี้ยกล่อมอย่างไร นางก็หาได้หวั่นไหวไม่

ตงซวงจนปัญญาจึงส่งสายตาให้ชิวอิ๋ง อาศัยจังหวะที่นายหญิงตนมิได้สังเกต นางขยับเข้าใกล้ริมหูชิวอิ๋งแล้วกระซิบเสียงเบาว่า “ไม่มีหนทางอื่นแล้ว เจ้าไปเชิญเสด็จฝ่าบาทมาเถอะ มีฝ่าบาทคอยอยู่เคียงข้าง นายหญิงคงจะพอเสวยได้บ้างสักนิด”