กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ขณะที่ดวงตะวันเหนือศีรษะค่อย ๆ ร้อนแรงแผดเผาขึ้นมา เหล่าคนฝ่ายในถึงได้รู้สึกตัวว่ายืนอยู่ที่ประตูเจิ้งอู่เป็นเวลานานหลายชั่วยามแล้ว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือไทเฮา
แม้นางจะประทับพระราชยาน และพระราชยานก็จัดไว้อย่างประณีตสุขสบายยิ่ง ทว่ากระดูกกระเดี้ยวของนางชราลงแล้วจริง ๆ อีกทั้งระยะทางจากอารามพิทักษ์แผ่นดินถึงพระราชวังก็ไม่ใช่น้อย ๆ ไทเฮาจึงทรงรู้สึกเหนื่อยล้าแล้ว
“เอาเถิด ข้าผู้นี้เหนื่อยแล้ว วันนี้พอแค่นี้เถอะ”
สิ้นเสียงตรัส ไทเฮาก็ให้ผู้คนแยกย้ายกันไปตามที่ควร