เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คำขอของโจวเหม่ยเหรินมิได้มีมากมายอันใด นางเพียงหวังให้อนุภรรยาของตนกับน้องชายสายอนุที่ร่วมมารดาเดียวกันมีความเป็นอยู่ที่ดียิ่งขึ้น มิต้องถูกฮูหยินเอกอย่างฮูหยินโจวกดขี่ข่มเหงในจวนสกุลโจว
ส่วนตัวนางเองนั้น กลับมิได้เอ่ยถึงอะไรกันแม้แต่น้อย
ยามที่เวินจัวฮวากลับมาถึงตำหนักหนิงจิ่งแล้วเอนกายลงนอน นางยังคงคิดคำนึงว่าจะช่วยโจวเหม่ยเหรินอย่างไร หากเป็นเรื่องการปฏิบัติดูแลในฝ่ายใน นางยังพอจะยื่นมือเข้าช่วยได้บ้าง ทว่าหากพัวพันถึงเรื่องภายในครอบครัวของขุนนางในราชสำนักของราชสำนักเดิมแล้ว อย่าว่าแต่นางเลย แม้แต่เซียวหวนหยวนก็มิสะดวกที่จะออกหน้าก้าวก่าย
ตั้งแต่อยู่ที่ตำหนักฉางชุนก็รู้สึกง่วงงุนแล้ว พอกายแตะลงบนตั่งนุ่มได้ไม่นาน คิดไปคิดมาก็ผล็อยหลับไป
การนอนหลับครานี้ของนางกินเวลามิใช่น้อยเลย