ตอนที่ 164 ย้ายไปไกลหน่อยก็ดี

เซียวหวนหยวนสั่งให้นางกำนัลยกพระกระยาหารค่ำออกไป ครั้นเห็นหญิงสาวยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม่ขยับ เขาจึงยื่นมือไปตบแก้มของนางเบา ๆ สองทีพลางหัวเราะเยาะ “อะไรกัน อิ่มแน่นจนเดินแม้เพียงสองก้าวก็ไม่ไหวเชียวหรือ กระทั่งตั่งนุ่มก็ขึ้นไปไม่ไหวแล้วรึ”

“ฝ่าบาททรงทราบได้อย่างไรเพคะ”

หางตาและคิ้วของเวินจัวฮวาพาดผ่านความขัดเขินสายหนึ่ง นางจ้องมองชายหนุ่มตาไม่กะพริบ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“เช่นนั้นฝ่าบาทจะทรงอุ้มหม่อมฉันไปที่ตั่งนุ่มได้หรือไม่เพคะ”

“……” ลูกกระเดือกของเซียวหวนหยวนสะดุดกึก พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

รู้อยู่แก่ใจว่าสตรีผู้นี้เป็นนายหญิงประเภทได้คืบจะเอาศอก เขาก็ไม่น่าเอ่ยถามประโยคนั้นออกไปให้เปลืองน้ำลายเลยจริง ๆ