ตอนที่ 159 ประหลาดใจระคนยินดี

ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาหงส์ของเซียวหวนหยวนพลันปรากฏรอยยิ้มลึกซึ้งที่ยากจะสังเกตพาดผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ไม่ว่าจะเป็นลายมือของเขา หรือว่าจะเป็นตัวเขา ขอเพียงเวลานี้มีสิ่งหนึ่งที่เหนี่ยวรั้งมโนจิตของนางเอาไว้ได้ ก็นับเป็นวิธีที่ทำให้นางมีเขาอยู่เต็มทั้งสายตาและหัวใจมิใช่หรือ

เวินจัวฮวาพูดจบ จู่ ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ นางจึงเอ่ยถามว่า “วันนี้ช่วงกลางวันฝ่าบาทไม่ยุ่งแล้วหรือเพคะ”

ตั้งแต่มือของนางถอดผ้าพันแผลออกก็ไม่ได้เรียกให้เขามาอยู่เป็นเพื่อนตอนเสวยมื้ออาหารอีก สองวันนี้เซียวหวนหยวนล้วนยุ่งจนถึงยามค่ำคืนจึงค่อยมาหานาง

ไฉนวันนี้ถึงได้มาหานางในเวลานี้เล่า

หรือว่าจะมีธุระอันใด

“อืม” เซียวหวนหยวนพยักหน้าพลางลูบไล้เอวบางของหญิงสาว “ไม่ยุ่งแล้ว จะพาเจ้าออกไปเดินเล่นเสียหน่อย”