ตอนที่ 137 ร้ายกาจจริงเชียว!

เฉินเหม่ยเหรินทำเอาเชื้อพระวงศ์ต้องเสียเกียรติในงานสำคัญ

กั๋วกงเฉินในฐานะเจ้าตระกูลคนหนึ่งของตระกูลเฉินย่อมต้องแบกรับภารกิจในการทูลขอพระราชทานอภัยโทษต่อฝ่าบาท

หลังจากกั๋วกงเฉินทูลขอพระราชทานอภัยโทษแล้ว เซียวหวนหยวนยังมีราชการต้องหารือกับเขา คนผู้นั้นจึงยังคงรั้งอยู่ในโถงตลอดมา จวบจนแสงตะวันยามอัสดงย้อมท้องฟ้าเป็นสีชาด กระเบื้องเคลือบสีเขียวมรกตสะท้อนแสงแวววาวระยับ กั๋วกงเฉินจึงก้าวพาร่างอันชราภาพออกจากตำหนักฟ้าดินไป

เฉินเฉวียนอันส่งคนพ้นไปแล้ววกกลับเข้ามาในโถง ร่างยังมิทันได้ยืนนิ่งมั่น น้ำเสียงเรียบเรื่อยของบุรุษผู้สูงศักดิ์ด้านบนก็ลอยละล่องลงมา

“เรื่องของเฉินเหม่ยเหริน เจ้ามองเช่นไร”

เฉินเฉวียนอันได้ยินดังนั้นพลันยืดตัวตรง ยิ้มแหย ๆ

ฝ่าบาทตรัสถามเช่นนี้ เขาจะยังมองเช่นไรได้เล่า