ตอนที่ 132 ใครว่าเจ้าเกิดเรื่องแล้วไม่สำคัญ?

ทุกคราที่สตรีในอ้อมอกเจ็บจนสูดปากครางนี่ออกมาคำหนึ่งและตัวสั่นเทาไปคราหนึ่ง สายตาที่เซียวหวนหยวนจับจ้องหมอหลวงก็ยิ่งเย็นเยียบขึ้นไปอีกหนึ่งเสี้ยว

แม้ไม่เงยหน้า หมอหลวงก็ยังรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกบริเวณลำคอนั้น จนพลันบังเกิดความรู้สึกว่าหลังตรวจรักษาครานี้เสร็จคงไม่มีทางได้เห็นดวงตะวันของวันพรุ่งนี้อีกต่อไปแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงสตรีสูดปากครางนี่แผ่วเบาอีกคำ เซียวหวนหยวนก็ทนไม่ไหวในที่สุด ตวาดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เบามือลงกว่านี้ไม่เป็นหรือ?”

หมอหลวงถูกตำหนิจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ฝ่าบาททรงหาเรื่องอย่างไร้เหตุผลเกินไปแล้วมิใช่หรือ?

การกระทำของเขาเบามือพอแล้ว ทว่ามนุษย์ย่อมประกอบขึ้นจากเนื้อหนัง หยวนกุ้ยผินเองก็มิใช่ข้อยกเว้น เมื่อได้รับบาดเจ็บ การทำความสะอาดและพันแผลจะไม่เจ็บได้อย่างไร? ต่อให้เขาไม่พันแผล หรือคนที่มาในวันนี้เป็นหมอหลวงคนอื่น อย่างไรหยวนกุ้ยผินก็ยังคงต้องเจ็บอยู่ดี