ตอนที่ 129 ไม่เด็ดขาด เส้นทางย่อมไม่มั่นคง

เฉินเหม่ยเหรินไม่อาจสังเกตเห็นทุกสรรพสิ่งรอบกายได้แม้แต่น้อย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เมื่อครู่นี้พลันมีมวลลมสายหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน มันแล่นพล่านไปทั่วในท้อง ปั่นป่วนจนนางทรมานยิ่งนัก ถึงกับต้องสะกดกลั้นจนเหงื่อกาฬผุดท่วมกาย

แม้แต่เหล่าพระสนมที่อยู่ข้างกายยังสังเกตเห็นความผิดปกติของนาง จึงอดมิได้ที่จะเอ่ยปาก “ไฉนสีหน้าของเจ้าจึงย่ำแย่ถึงเพียงนี้”

เฉินเหม่ยเหรินมักเปรียบตนเองดั่งจันทราบนฟากฟ้ามาโดยตลอด ทั้งเย็นชาและสูงส่งบริสุทธิ์

เรื่องลับเร้นและมิเจริญหูเจริญตาเยี่ยง “ผายลม” หรือ “เข้าสุขา” นางย่อมไม่มีวันเอ่ยถึงต่อหน้าเหล่าสตรีที่มีศักดิ์เป็นเหล่าพระสนมเช่นเดียวกับนางเป็นอันขาด

นางขบกรามแน่น ฝืนเค้นรอยยิ้มออกมาบางเบา

“ข้ามิเป็นไร”

ทว่าท่าทางของนางในยามนี้มองอย่างไรก็มิเหมือนคนไม่เป็นอะไร พระสนมด้านข้างเห็นแล้วทนดูมิได้จึงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีอีกครา