บทที่_144_เหตุใดเจ้าจึงสลักนามของตนลงบนไปป์ของข้า_

บทที่ 144: เหตุใดเจ้าจึงสลักนามของตนลงบนไปป์ของข้า?

เมื่อครู่ที่ผ่านมา ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงดำเนินไปอย่างราบรื่นสมบูรณ์แบบ

องค์จักรพรรดิมอนเตซูมาที่ 2 แห่งอาซิก ทรงสวมใส่หมวกยอดแหลมสูงทรงกรวยคล้ายฝักข้าวโพด ประดับประดาด้วยอัญมณีเทอร์ควอยส์และทองคำอร่าม มีพระอังสาผ่ายผายและพระวรกายสง่างามน่าเกรงขาม

ภายหลังจากใช้พระราชินีผู้ดำรงตำแหน่งมหาปุโรหิตและรหัสทองคำเป็นสื่อกลางเชื่อมโยง พระองค์จึงทรงสามารถติดต่อสื่อสารประสานกับอาณาจักรและเทพผู้พิทักษ์ของตนได้สำเร็จ... นั่นคือเทพแห่งความโหดร้ายทารุณ

เห็นได้ชัดเจนว่า นอกเหนือจากรูปกายมนุษย์หายนะห้าส่วนแล้ว พระองค์ยังทรงครอบครองรูปลักษณ์แห่งเทพเจ้าอีกห้าส่วนที่สง่างามเจิดจรัสไร้ผู้เทียมทาน

พระองค์ทรงมีความรู้สึกราวกับว่าตนได้ก้าวขึ้นไปยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดแห่งยอดพีระมิดชีวิตแล้ว

ก้าวต่อไป... ขอเพียงแค่พวกเขาสามารถฉวยใช้ประโยชน์จากปรากฏการณ์ดาราศาสตร์ที่ดวงดาวฤกษ์ทั้งเก้าดวงเรียงตัวกันในวันนี้ได้สำเร็จ พวกเขาก็จะบรรลุซึ่งเป้าหมายสูงสุดอย่างไร้ข้อกังขา

ผ่านการปลูกฝังรากฐานกฎหมายและระเบียบระเบียบวินัยอันถูกถักทอขึ้นจากประมวลกฎหมายทองคำ ลงสู่ผืนแผ่นดินแห่งนี้และมิติโลกแห่งจิตวิญญาณของชาวไทโนอย่างมั่นคงถาวร ภารกิจอันยิ่งใหญ่นี้ก็จะลุล่วงสำเร็จบริบูรณ์

แม้ว่าระดับวิชาเวทมนตร์ดำของพระองค์จะยังคงห่างไกลจากขอบเขตระดับของสิ่งมีชีวิตในตำนานระดับห้า ผู้ซึ่งหลอมรวมครอบครอง [ตำแหน่งกษัตริย์] ไว้ในกำมือแล้วก็ตาม