บทที่_142_แม้แต่เทพเจ้า..._ก็ยังเป็นเพียงเครื่องเซ่นสังเวย

บทที่ 142: แม้แต่เทพเจ้า... ก็ยังเป็นเพียงเครื่องเซ่นสังเวย

ไบรอนไม่สามารถเลียนแบบท่าทีนอบน้อมเชื่อฟังอย่างไม่มีเงื่อนไขของอัลวินได้ทั้งหมด เขาทำได้เพียงสวมบทบาทถ่ายทอดภาพลักษณ์ของชายผู้ชื่นชมภักดีในอีกรูปแบบหนึ่งเท่านั้น

เขานึกฉุนเฉียวอยู่ในใจไม่น้อยว่า เบียทริซผู้นี้ช่างมีรสนิยมความชอบอันแปลกประหลาดสิ้นดี

น่าประหลาดใจยิ่งนักที่เธอกลับ "พ่ายแพ้ต่อความเด็ดเดี่ยวแข็งกร้าว แต่มิได้ใส่ใจต่อความอ่อนโยนเอาใจใส่" ส่งผลให้ท่าทีที่เธอแสดงออกต่อเขามีความเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน

ในห้วงสมองของเขายังแอบวางแผนขยายขอบเขตการ "ใช้ประโยชน์" จากคนสนิทนางนี้เพิ่มขึ้นไปอีกโดยที่เจ้าตัวไม่มีวันล่วงรู้

และนางยังคงยื่นข้อเสนอสุดเร้าใจให้อย่างไม่คาดคิด:

"อัลวิน... เอาไว้เมื่อพิธีกรรมครั้งนี้เสร็จสิ้นล่วงเลยผ่านพ้นไป ข้าจะอนุญาตให้เจ้าเข้าไปเฝ้ารอคอยรับใช้ภายในห้องบรรทมส่วนตัวของข้าก็แล้วกัน"

"อ้อ... แล้วก็อย่าลืมจัดเตรียมเชือกเส้นหนาสำหรับมัดทาสติดมือมาด้วยล่ะ"

แน่นอนว่า ข้อเสนอทั้งหมดนี้ตั้งอยู่บนสมมติฐานที่ว่าพวกเขาทุกคนยังมีชีวิตรอดกลับออกไปจากที่นี่ได้จริงๆ

ไบรอนอดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตนเองว่า ตนช่างไม่เข้าใจรสนิยมพิสดารของนางเลยแม้แต่น้อย