บทที่_95_จบลงแล้ว_แต่มันก็เป็นจุดเริ่มต้นเช่นกัน

บทที่ 95 จบลงแล้ว แต่มันก็เป็นจุดเริ่มต้นเช่นกัน

เมื่อทำการขว้าง [ตะปูผู้ทำลายชาติ] ออกไปไกลลิบจนพ้นขอบฟ้าถึงหนึ่งไมล์ทะเล สีหน้าของไบรอนก็ซีดเซียวลงเล็กน้อย เขาทรุดกายลงเหยียบยืนมั่นอยู่บนหลังฉลามกินคนอย่างมั่นคง

ไวโอเล็ตผู้ซึ่งคอยโอบประคองพยุงร่างของไบรอนอยู่ตลอดเวลา คุกเข่าลงโอบกอดเขาจากด้านหลังอย่างแน่นหนา เพื่อให้เขาสามารถพิงพักร่างเพื่อทรงตัวได้อย่างมั่นคงยิ่งขึ้น

เธอไม่ได้รู้สึกเลยว่าตนเองกำลังคอยดูแลพันธมิตรผู้ร่วมชะตากรรมคนหนึ่ง ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกอย่างลึกซึ้งว่าไบรอน เด็กหนุ่มผู้มีอายุอ่อนกว่าเธอถึงสามปีคนนี้ กำลังทำหน้าที่ "ปกป้องเธอจากพายุฝนอันโหดร้าย" ต่างหาก

และเขาก็ทำมันได้จริงๆ เสียด้วย!

ในยามที่เธอเอื้อมมือไปกุมมือของเขา ซึ่งยังคงเย็นเฉียบจากพิษไข้ของพายุโหมกระหน่ำ เธอก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามด้วยความห่วงใยจากก้นบึ้งของหัวใจ:

"นี่คือโบราณวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่สืบทอดกันมาในตระกูลแลงคาสเตอร์ของเธอใช่หรือไม่? การเรียกใช้พลังอันน่าสะพรึงกลัวระดับนี้... เธอต้องจ่ายค่าตอบแทนหรือแลกเปลี่ยนด้วยราคามหาศาลเลยใช่ไหม?"

แน่นอนว่า โบราณวัตถุล้ำค่าทุกชิ้นย่อมต้องมีผลข้างเคียงและราคาที่ต้องจ่ายเสมอ

บางชิ้นมีผลข้างเคียงรุนแรงถึงชีวิต บางชิ้นมีผลข้างเคียงเพียงเล็กน้อย

โดยทั่วไปแล้ว ผู้ใช้งานจำเป็นต้องแบกรับชะตากรรม ความรับผิดชอบ หรือภาระทางประวัติศาสตร์ที่เชื่อมโยงกับสิ่งนั้นๆ