บทที่_63_เหาปลาวาฬหน้ามนุษย์_และการขับไล่ด้วยวิธีทางกายภาพ

บทที่ 63: เหาปลาวาฬหน้ามนุษย์ และการขับไล่ด้วยวิธีทางกายภาพ

ตูม——!

สุ้มเสียงระเบิดคำรามดังกึกก้องขึ้นพร้อมเพรียงกัน ในยามที่ปืนใหญ่คารอนขนาด 32 ปอนด์ — ซึ่งครอบครองสเกลขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางลำกล้อง เทียบเท่าเทียบเคียงได้กับปืนใหญ่หลักประจำนาวารบเรือรบในระดับชั้นที่สอง — พรั่งพรูพ่นกลุ่มเปลวเพลิงอันรุนแรงออกมาพร้อมกัน

ระบบปืนยิงถังกระสุนปืนลูกซอง ซึ่งได้รับการบรรจุบรรจุลูกกระสุนเหล็กกล้าขนาดจิ๋วจำนวนมากถึง 500 นัด เกิดกระบวนการระเบิดแตกกระจายกลางอากาศ มิติพละกำลังงานจลน์อันทรงพลัง ได้ทำหน้าที่แปรสภาพกลุ่มลูกกระสุนเหล็กกล้าเหล่านั้น ให้กลายเป็นพายุโลหะอันร้ายแรงถึงขีดสุด

ในกระบวนการลั่นไกยิงปืนใหญ่ภายในพิกัดระยะประชิด 100 เมตร มนุษย์เราย่อมปราศจากความจำเป็นใดๆ ในการต้องเกิดความรู้สึกวิตกกังวลต่อประเด็นเรื่องความแม่นยำของลูกกระสุนปืนลูกซอง ท่านสามารถทำหน้าที่ระดมกวาดล้างทำลายล้างสรรพสิ่งทุกสิ่งทุกอย่างได้ แม้กระทั่งในยามที่ทำการหลับตาลงทั้งสองข้าง

และกลุ่มเป้าหมายกลุ่มแรกผู้ต้องเผชิญกับผลกระทบ ก็คือบรรดาปรสิตจรวดขับดันวาฬทั้ง 6 ตัว ซึ่งกำลังล่องลอยอยู่กลางอากาศ — ซึ่งครอบครองอัตราความเร็วต่ำต้อยกว่ากระสุนปืนใหญ่ในรูปแบบปกติทั่วไปเป็นอย่างมาก

พวกมันส่วนใหญ่ถูกคมกระสุนฉีกกระชากจนขาดสะบั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เนื้อเยื่อตลอดจนหยาดหยดโลหิตกระเด็นกระจายระยิบระยับ ผสมผสานด้วยของเหลวเรืองแสงสีน้ำเงินเรืองแสงกลางอากาศ พร้อมกับร่วงหล่นโปรยปรายลงสู่ผืนน้ำทะเล ประดุจดั่งเศษซากปรักหักพัง