ตอนที่ 160 คืนว่าง มหาสายน้ำแห่งโชคชะตา

ตอนที่ 160 คืนว่าง มหาสายน้ำแห่งโชคชะตา

ณ ปลายสุดของห้วงกาลเวลาซึ่งกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต แต่ทุกหนแห่งกลับเผยความรกร้างว่างเปล่า มีศิลาจารึกเก่าแก่และเก็บงำกลิ่นอายโบราณตั้งตระหง่านอยู่ก้อนหนึ่ง

หวังเฉินที่นั่งขัดสมาธิอยู่หน้าศิลาจารึกค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พบว่าตนหลุดออกจากโลกที่จิตเทวะเส้นนั้นเนรมิตขึ้นแล้ว

เมื่อมองศิลาจารึกตรงหน้าอีกครั้ง เขาก็อดอุทานในใจไม่ได้

ท่ามกลางอักษรโบราณและภาพลวดลายเลือนรางเหล่านั้น เขามองเห็นแม่น้ำประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ที่ประกอบขึ้นจากหน้าประวัติศาสตร์แห่งอารยธรรมนับไม่ถ้วน

มีเงาร่างเลือนรางหนึ่งพาดผ่านอดีตและอนาคตเสมอมา

เขามาจากความว่างเปล่า แล้วหายไปในความว่างเปล่า พาดผ่านฟ้าดินทั้งมวล ทิ้งร่องรอยแห่งกาลเวลาไว้ ภาพเหตุการณ์สารพัดลอยขึ้นลงอยู่ภายใน