ตอนที่ 157 ไฉนถึงตกต่ำจนต้องกินของที่เขาหยิบยื่นให้

ตอนที่ 157 ไฉนถึงตกต่ำจนต้องกินของที่เขาหยิบยื่นให้

ท่ามกลางตึกสูงระฟ้าและถนนที่ผู้คนเดินขวักไขว่ หวังเฉินมองมหานครยุคใหม่ที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกตาอย่างงุนงง

ถนนลาดยางกว้างใหญ่ทอดยาว รถราวิ่งขวักไขว่ไม่ขาดสาย

รถยนต์หลายคันแล่นไปบนถนน ตัดสลับกันไปมา

หวังเฉินผมเผ้ายุ่งเหยิง อาภรณ์ขาดวิ่น เดินอยู่บนถนนอันคึกคัก คนรอบข้างพากันชี้มือชี้ไม้ใส่เขา แววตาแสดงความรังเกียจและดูแคลน

ต่างหลบไปอยู่ด้านข้างโดยอัตโนมัติ ทำให้รอบตัวหวังเฉินเกิดเป็นเขตว่างขึ้นมา

“ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่?”

หวังเฉินหยุดฝีเท้า มองร้านข้าวกล่องตงเป่ยตรงหน้า แววอาลัยอาวรณ์ปรากฏในดวงตา

นี่คือร้านอาหารจานด่วนที่เขาแวะเวียนไปก่อนข้ามภพอยู่บ่อย ๆ