ตอนที่ 92 มีพลัง ย่อมทำตามอำเภอใจได้จริง

ตอนที่ 92 มีพลัง ย่อมทำตามอำเภอใจได้จริง

สนามม้าอันกว้างใหญ่เขียวชอุ่มอาบไล้ด้วยแสงยามเช้า หยดน้ำค้างบนยอดหญ้าเขียวขจีสะท้อนแสงระยิบระยับ กลมดุจลูกแก้ว ราวกับกำลังจะร่วงหล่นลงมา

บนเนินเล็กแห่งหนึ่ง มีร่างผอมบางยืนเอามือไพล่หลัง จ้องมองไปยังที่ไกลออกไปอย่างเงียบงัน

เบื้องหน้าไม่ไกล มีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งคุกเข่าโขกศีรษะดุจกระเทียม กล่าวขอโทษหญิงสาวผู้เย็นชาซึ่งกำลังขี่ม้าอยู่

“ฟางเหล่าโม่กำลังจะเปิดฉากแล้วหรือ?”

หวังเฉินหรี่ตาลง เด็กหนุ่มผู้นั้นดูมีอายุเพียงสิบห้าหรือสิบหกปี คิ้วตาสะอาดหมดจด สวมหมวกเล็กและอาภรณ์สีเทา ดูเหมือนเด็กรับใช้

แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ทว่าลึกลงไปในดวงตาที่ยังมีความเยาว์วัยซ่อนอยู่ กลับแฝงความทะเยอทะยาน