กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 24 มรดกแม้ล้ำค่า แต่ต้องมีชีวิตไปเอามัน
เรือนโหย่วหราน
ประตูเรือนที่ปิดสนิทมานานถึงหนึ่งปีค่อย ๆ เปิดออก หวังเฉินก้าวข้ามธรณีประตู เห็นศิษย์ร่วมสำนักเดินผ่านมาก็ยิ้มพลางพยักหน้าทักทาย
ศิษย์ที่พักอยู่ในเรือนโหย่วหรานมีไม่มากนัก เขาอยู่ใน “หอพักนักศึกษา” แห่งนี้มานานกว่าร้อยปี จึงพบหน้าศิษย์ร่วมสำนักที่นี่อยู่เป็นประจำ
“อ้าว ศิษย์พี่หวัง หลบอยู่ตั้งปีถึงยอมออกมาได้หรือ”
เวลานั้นเสียงคุ้นหูเสียงหนึ่งดังขึ้น หวังเฉินเห็นกัวหยางเดินเข้ามา จึงเพียงพยักหน้าตามความเคยชิน
“ศิษย์น้องกัว อรุณสวัสดิ์”
“ศิษย์พี่หวัง ท่านรู้ข่าวเรื่องแดนลับภูเขาไท่เหอปรากฏขึ้นหรือไม่”
กัวหยางโบกพัดในมือ พลางปกปิดรอยยิ้ม
“เคยได้ยินมาบ้าง” หวังเฉินพยักหน้าอย่างไม่ยินดียินร้าย