ตอนที่ 3 ช่างเถิด ไม่พบกันเสียยังดีกว่า (โปรดติดตาม...)

ตอนที่ 3 ช่างเถิด ไม่พบกันเสียยังดีกว่า (โปรดติดตาม...)

ท้องฟ้าเหนือเมืองเล็กขมุกขมัวราวถูกหมึกย้อม แม้ใกล้ค่ำแล้ว บนถนนยังคงมีผู้คนสัญจรขวักไขว่ไม่ขาดสาย

ณ แผงน้ำชาอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง หวังเฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะ บนโต๊ะวางกาน้ำชาหอมกรุ่นไว้หนึ่งกา

ขณะนี้เขาถอดชุดของผู้บำเพ็ญเพียรออกแล้ว สวมชุดบัณฑิตสีเขียวเปี่ยมสง่า ดูราวกับบัณฑิตผู้แตกฉานในตำรับตำราของโลกปุถุชน

เดินทางมายังช่วงเวลาที่เหลืออีกหนึ่งพันปีก่อนเย่ฝานถือกำเนิด

เขาแกว่งถ้วยชาในมือเบา ๆ กลิ่นชาหอมละมุนลอยแตะจมูก ความคิดของหวังเฉินล่องลอยไปยังอดีตตามกลิ่นชาอ่อน ๆ

เรื่องราวที่ผ่านมาแผ่กระเพื่อมขึ้นในใจ

เมื่อร้อยปีก่อน หลังมาถึงหงหวง เขาพบนักพรตเฒ่าผู้บาดเจ็บสาหัสและใกล้ตายอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่งใกล้จุดที่เขาเกิด

หลังนักพรตเฒ่าพบว่าเขาไม่มีเจตนาร้าย ก็เป็นฝ่ายเสนอจะชี้แนะการบำเพ็ญให้ก่อนตนสิ้นชีพ

ทั้งยังยกทรัพย์สินที่เหลือทั้งหมดให้หวังเฉิน และสามารถแนะนำเขาไปบำเพ็ญที่สถาบันเซวียนหยวนในฝู่โจวซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายสิบล้านลี้ได้