ตอนที่ 242 ตอนพิเศษ แมวหนึ่งตัว

พิรุณกระหน่ำลงมาตลอดหนึ่งราตรี บนถนนและตรอกซอกซอยขังเป็นแอ่งน้ำ ในแอ่งน้ำสะท้อนเงาท้องฟ้าที่ยังคงมัวซัวและตึกรามบ้านช่อง รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าไร้เสียงสองสามคันแล่นผ่านไปด้วยความเร็ว เสียงซี๊ดดังขึ้นพร้อมสายน้ำที่กระเซ็นไปโดนกล่องกระดาษขาด ๆ ตรงมุมถนน

“เอ๊ะ ที่นี่มีกล่องกระดาษเพิ่มมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

“ลูกแมวหรือ?”

ลิ่งอี๋รู้สึกทั้งหิวทั้งง่วง บนร่างไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย แยกไม่ออกว่าตนเองหิวจนเป็นเช่นนี้ หรือว่าล้มป่วยอีกแล้ว ข้างหูมีเสียงพูดคุยแว่วมาอย่างไม่ค่อยชัดเจน ทันใดนั้นเหนือศีรษะก็สว่างวาบ เสียงพูดคุยนั้นจึงแจ่มชัดขึ้น มีคนร้องอุทานด้วยความประหลาดใจระคนยินดีว่า “เป็นลูกแมวจริง ๆ ด้วย”

ช่างเป็นน้ำเสียงที่คุ้นหูยิ่งนัก มีความแปลกหน้าเจืออยู่ในความคุ้นเคย

มืออันอบอุ่นข้างหนึ่งลูบแผ่นหลังของนาง ลิ่งอี๋ขยับตัวด้วยความไม่สบายเนื้อสบายตัว รู้สึกว่าเนื้อตรงท้ายทอยของตนแน่นตึง ร่างถูกหิ้วขึ้นมา สี่ขาเคว้งคว้างกลางอากาศ

นางตกใจสะดุ้งรีบลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏในสายตาคือพื้นว่างเปล่า ในลานสายตายังมีอุ้งเท้าปุกปุยสองข้างห้อยต่องแต่งอยู่... นี่มันสิ่งใดกัน?!

ทิวทัศน์เบื้องหน้าหมุนวน ใบหน้าใหญ่โตใบหนึ่งยื่นชิดเข้ามา นางไม่ทันตั้งตัวจึงตกใจสะดุ้งอีกครา ส่งเสียงร้องแผ่วเบาคำหนึ่ง ทว่ากลับมิได้ยินเสียงเดิมของตน ได้ยินเพียงเสียงแมวร้องอันแผ่วโหยเสียงหนึ่งเท่านั้น