ตอนที่ 93 อับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี

ของเขาคอยหยั่งเชิงเขตแดนความอดทนของนางไม่หยุดหย่อน จงลิ่งอี๋ผลักหน้าอกของเขาพลางส่งเสียงขัดขืนออกมาไม่ขาดสาย

นางเงยหน้าขมวดคิ้ว สีหน้าแดงระเรื่อ เปราะบางแต่ไม่อาจหักหาญ ริมฝีปากเปียกชื้นเป็นประกาย

เส้นเอ็นเขียวหลังมือของบุรุษปูดโปน สองมือโอบกอดนางไว้อย่างทรงพลัง ยามอารมณ์เสน่หาพลุ่งพล่านก็เอนกายไปด้านหลัง ให้การกอดแนบชิดยิ่งขึ้น ประดุจแพรบางม้วนพันทวนเงินอันสง่างามน่าเกรงขามเอาไว้