ตอนที่ 44 คนงามไร้ใจ

“ฝ่า...”

เบื้องหลังคือซุ้มโคมไฟ เหนือศีรษะคือโคมดอกเหมยแปดเหลี่ยมใบใหญ่ยักษ์ เบื้องหน้าคือร่างสูงตระหง่านดุจขุนเขาของเขา จงลิ่งอี๋ตื่นตระหนกจนเกือบพลั้งปากพูดผิด จึงรีบเปลี่ยนคำพูดอย่างร้อนรน “ท่านพี่โปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ”

“มิได้จะเอาความ เพียงแต่ที่นี่คนมากหูตาแยะ เจ้ามากันเพียงสองคนเกรงว่าจะไม่ปลอดภัย”

“เจ้าค่ะ” นางก้มหน้าตอบ มิได้อธิบายว่าในฝูงชนมีองครักษ์แฝงตัวอยู่

การแต่งกายชุดนี้ตั้งใจผลัดเปลี่ยนมา แม้กระทั่งทรงผมยังเรียบง่ายสะอาดตา มิดูเหมือนสตรีที่ออกเรือนแล้ว ทว่ากลับเหมือนแม่นางน้อยคนหนึ่ง จ้าวโยวถงจึงไม่อาจปั้นหน้าบึ้งตึงดุด่านางได้ ชั่วขณะนั้นลืมเจตนาเดิมของตนไปสิ้น กลายเป็นบุรุษผู้อ่อนโยนที่สุดขึ้นมาทันใด “ยังจะไปที่ใดอีก เป็นเพื่อนร่วมทางเถิด”