ตอนที่ 32 เสียมารยาทควรถูกลงโทษ

เฉินเหนียนมองไม่ออกแม้แต่น้อยว่าผู้ที่ฟุบอยู่บนโต๊ะหินคือผู้ใด เพียงปรายตามองก็รู้สึกว่าล่องลอยคล้ายเซียน ในเมื่อที่นี่คือสวนหลวงด้านหลัง จึงย่อมไม่กล้ามองอีกต่อไป

จ้าวโยวถงรอจนเฉินเหนียนจากไปแล้ว กวาดสายตามองรอบทิศทางไม่เห็นนางกำนัลผู้ติดตาม ยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่ชั่วครู่

วงหน้าของนางหนุนอยู่บนแขนเสื้อกว้าง ฉลองพระองค์หยูตี๋อันหนาหนักบนกายพอจะต้านทานความหนาวได้บ้าง ชายฉลองพระองค์พิธีการที่ปักลวดลายดิ้นทองและร้อยไข่มุกทอดลงบนพื้นหญ้า ลายปักนกฮุยตี๋เก้าแถวหลับใหลอยู่ใต้แสงจันทรา