ตอนที่ 7 ยามนั้นเจรจาสู่ขอ

เพียงชั่วประโยคเดียว ทางด้านนั้นไม่รู้ว่าฮูหยินหลิวกำลังทำสิ่งใดอยู่ สาวใช้ข้างกายยืนบังอยู่เบื้องหน้า ชายหนุ่มหลังต้นไม้มองเห็นได้ไม่ชัดเจน ฮูหยินหลิวดูท่าทางไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก จงลิ่งอี๋จึงปล่อยม่านลงพลางเอ่ยว่า “พวกเราเร่งไปกันเถิด”

ด้านนอกประตูจวนตระกูลหลี่ ท่านผู้เฒ่าฮูหยินหลี่กับฮูหยินหลี่มองดูนางขึ้นเกี้ยวมีหลังคาและค่อย ๆ ลับตาไป จากนั้นท่านผู้เฒ่าฮูหยินจึงเอ่ยขึ้นว่า “นางแต่งงานมาได้หนึ่งปี ยามนี้ก็เพิ่งจะอายุราว ๆ ยี่สิบปี สามีก็มักไม่อยู่ติดบ้าน วัยเพียงเท่านี้ต้องแบกรับการหมุนเวียนกิจการทั้งในและนอกจวนอ๋องมิให้ขาดตกบกพร่อง นับว่าไม่ง่ายดายเลยจริง ๆ บัดนี้จวนอ๋องรับอนุภรรยาเข้ามา ยังมิรู้ว่าข้างในนั้นจะเป็นเช่นไรบ้าง”

ฮูหยินหลี่กล่าวว่า “ธรรมเนียมจวนอ๋องเข้มงวดนัก เพียงนางสนมตัวเล็ก ๆ คงก่อคลื่นลมอันใดมิได้ เพียงแต่ข้าเห็นว่าร่างกายของนางค่อนข้างอ่อนแอ เกรงว่า...”