กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 303 ไข่แมลง
เสียงทะเลาะกันของสองคนนี้ทำให้ผมไม่มีทางรวบรวมสมาธิได้เลย จำต้องดุไปประโยคหนึ่ง “พอได้แล้ว อย่าทะเลาะกัน ต่างก็โตกันหมดแล้ว ทำไมยังเถียงกันเล่นเหมือนเด็ก ๆ อยู่ทั้งวัน หุบปากนะ ให้ผมสงบสติหน่อย ให้ผมสงบสติหน่อย”
คำพูดของผมได้ผลจริง สองคนนั้นเงียบลงจริง ๆ
แต่ตอนนี้ในใจผมกลับเริ่มไม่สงบขึ้นมา แม่งเอ๊ย ตามหลักแล้วผีร้ายตนนั้นน่าจะมีร่างจริงอะไรสักอย่างไม่ใช่หรือ ทำไมในไหนี้ นอกจากเศษกระเบื้องแตกแล้ว กลับไม่มีอะไรเลยสักอย่าง?
ผมขมวดคิ้ว มองหาอย่างละเอียดยิ่งขึ้น ค้นไปค้นมา สุดท้ายก็ยังได้คำตอบเดียว คือไม่มีอะไรเลยจริง ๆ