กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 295 ไม้หนานทอง
“หา? รู้ทั้งรู้ว่าเป็นกับดัก ยังจะให้เราตามไปอีกหรือ?” ต้าหวังที่เพิ่งกลับมาปกติได้ยินผมพูดแบบนั้นก็ถึงกับสติแตกทันที “นี่มันพากันไปตายชัด ๆ ผมไม่ไปตายกับพวกคุณหรอก”
ผมพูดว่า “งั้นก็ได้ นายจะหนีตามความคิดของตัวเองก็ได้ แต่ตายแล้วอย่าโทษผมนะ ใครยอมตามผมมาก็ตามมา”
พูดจบผมก็เดินนำไปทางช่องโหว่ คนที่เหลือลังเลกันนิดหน่อยก็ถอนหายใจกันคนละที แล้วพากันเดินตามมาข้างหลังผม
เราร่วมมือกับพวกแมลงพวกนั้น ไม่คิดว่าแมลงพวกนี้จะไม่ทำอะไรเราเลย แค่ตามหลังเราเหมือนพวกผู้คุมที่คอยคุมนักโทษ เรื่องนี้ทำให้ผมขยะแขยงมาก ผมไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่งผมจะถูกฝูงแมลงจับเป็นนักโทษแล้วคุมตัวไป