กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 284 นกบินไปทางเหนือ ต้องมีผีแน่นอน
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่หมูป่าที่ชอบออกมาอาละวาดบนภูเขาเจอผมเข้าอย่างเดียว ผมก็ต้องกลายเป็นอาหารมื้อดึกในปากพวกมันแล้ว
เพราะผมได้ยินมาว่าหมูป่าที่นี่กินคน
แต่ผมยังประเมินความยากลำบากในการวิ่งกลับไปต่ำไปมาก เพราะผมเพิ่งวิ่งไปได้แค่สองก้าว หัวก็ชนเข้ากับท่อนไม้ท่อนหนึ่ง แรงชนครั้งนี้ทำให้ผมตาลายหัวหมุน เกือบสลบไปเลย
ผมใช้เวลาตั้งนานกว่าจะได้สติกลับคืนมา ด่าตัวเองว่าซวยคำหนึ่ง แล้วก็เริ่มคลำทางเดินต่อ
ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกฉงนขึ้นมา เมื่อกี้ผมวิ่งมาถึงที่นี่ได้ในลมหายใจเดียวยังไงกัน? มืดจนมองไม่เห็นฝ่ามือแบบนี้ เมื่อกี้ทำไมไม่ชนอะไรเลย?