เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 242 ใต้ชายคาฟังสายฝน
ผมจึงรีบถามว่า “เหล่ากุ่ย ตอนนี้เล่าเรื่องของคุณให้ผมฟังหน่อยสิ ตอนนั้นคุณจากไปเงียบ ๆ ได้ยังไงกัน ทำไมไม่บอกลาผมสักคำ”
“จะบอกลาอะไรกันวะ” เหล่ากุ่ยพูด “ก็ไม่ใช่จะไม่ได้เจอกันตลอดชีวิตสักหน่อย เดี๋ยวก็ต้องเจอกันอยู่ดี จะต้องบอกลากันด้วยเหรอ ฉันไม่ชอบเล่นพิธีการจอมปลอมพวกนั้น”
“อย่างน้อยคุณก็ควรเขียนกระดาษทิ้งไว้ให้ผมสักแผ่น ให้ผมรู้ว่าคุณไปที่ไหน”
“เฮ้ ต่อให้เป็นตัวฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะไปที่ไหน แล้วจะบอกคุณได้ยังไง”
“แต่คุณนี่ช่างคิดจริง ๆ ทิ้งกระบี่เหรียญทองแดงกับขวดเอกภพไว้ให้ผม” ผมหัวเราะพูด
เหล่ากุ่ยกลับชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วมองผมด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ “อะไรนะ คุณเจอขวดเอกภพกับกระบี่เหรียญทองแดงแล้วเหรอ”
ผมพูดว่า “คุณวางไว้ในที่ที่เห็นได้ชัดขนาดนั้น ผมเห็นแวบเดียวก็เจอแล้ว”