เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 220 ขอบคุณบรรพบุรุษแปดชั่วโคตรของนาย
ไม่นานนัก พวกเราก็เดินตามผีน้อยไปจนถึงสุดปลายตลาดมืดแห่งนี้ ในตลาดมืดแห่งนี้แทบไม่มีแผงขายของเลย แต่ละแผงก็ไม่มีเจ้าของแผงด้วย ฉันคิดในใจว่าเจ้าของแผงในตลาดมืดแห่งนี้ช่างบริสุทธิ์ผุดผ่องเสียจริง ไม่กลัวว่าของจะถูกใครหยิบฉวยไปสักสองสามชิ้นบ้างเลยหรือไง
ก็ใครเล่าที่มักจะออกมาปรากฏตัวในตลาดมืด ล้วนแต่เป็นผีร้ายที่ชั่วร้ายอำมหิตทั้งนั้น
สุดปลายตลาดมืดคือประตูบานใหญ่รูปวงรี ด้านนอกประตูสว่างไสวราวกับเมืองสวรรค์บนดิน ช่างเจริญรุ่งเรืองเสียจริง ส่วนฝั่งที่พวกเราอยู่นั้นกลับมืดมิดสนิท ต่างกันราวฟ้ากับเหว
“พวกคุณออกไปเถอะ” เด็กน้อยคนนั้นพูดกับพวกเรา “ฉันต้องกลับไปนอนแล้ว”
ว่าแล้วเด็กน้อยคนนั้นก็หันหลังจะจากไป
“น้องชาย เดี๋ยวก่อน” ฉันรีบเรียกเด็กน้อยคนนั้นไว้ “ฉันอยากถามเรื่องนึงหน่อย”
“โอ้ จะถามเรื่องอะไรล่ะ” เด็กน้อยถาม
“ฉันอยากถามเรื่องคนคนนึง…” ฉันพูด