0211

⬢⬢⬢

ตอนที่ 211 เสี่ยวลวี่

เสี่ยวหงเห็นผมตื่นเต้นขนาดนั้นก็ทำหน้าจริงจังขึ้นมา “จริง ๆ นะครับ ตอนนั้นตาแก่นั่นแค่ตั้งแผงอยู่ใกล้ ๆ แถวนี้เอง พวกเราเลยขอใครก็ได้ที่พอจะช่วยได้มาตอนนั้น พอผนึกพวกผีน้อยนั่นเสร็จ ตาแก่นั่นก็จากไป พวกเราเองก็ไม่รู้ว่าเขาไปที่ไหน…”

ในใจผมตื่นเต้นขึ้นมา คำนวณได้ถึงขนาดนี้ ดูท่าจะคำนวณได้แล้วว่าผมจะไปตลาดมืด ในเมื่อรู้ว่าผมจะไปตลาดมืดแต่ไม่ได้ขัดขวาง ถ้าเป็นอย่างนั้น การที่ผมไปตลาดมืดคราวนี้ น่าจะปลอดภัย

คิดได้อย่างนี้ ในใจผมก็สบายใจขึ้นไม่น้อย

“อาจารย์ครับ ดูสิว่าตอนไหนจะช่วยพวกเรากำจัดพวกผีน้อยนั่นได้ครับ” เสี่ยวหงถามอย่างกระวนกระวาย

ผมถึงได้สติกลับมา รีบพูดว่า “คืนนี้ คืนนี้”

จริง ๆ แล้วตลอดเวลานี้ผมครุ่นคิดเรื่องหนึ่งอยู่ตลอด นั่นก็คือเจ้าเด็กผีนี่มันมีประโยชน์อะไรกับผมกันแน่ ทำไมอาจารย์คนนั้นถึงบอกว่าผีน้อยนี่มีประโยชน์กับผม