0166

⬢⬢⬢

ตอนที่ 166 ปู่หายตัวไป

หลัวเซิงเหมินรีบพูดว่า “ไม่มีครับ ศิษย์ระวังตัวตลอดเวลา”

“อืม เช่นนั้นก็ดี” เสียงแก่ๆ นั้นพูด จากนั้นกลุ่มแสงในกระจกก็ค่อยๆ จางหายไป ผมรู้ว่าทั้งสองคุยกันจบแล้ว

แต่ในใจผมกลับคิดวนเวียนสับสนเหลือเกิน เหมือนกับเทน้ำห้ารสใส่ลงไปจนไม่รู้รสอะไร

หลัวเซิงเหมินเป็นคนแบบไหนกันแน่ ทำไมต้องโกหกผม ไอ้หมอนี่เป็นมิตรหรือศัตรูกันแน่ แล้วเขาพูดถึงปู่ผม เขากับปู่ผมอาจจะเป็นเพื่อนสนิทกันงั้นหรือ

ผมคิดว่าไม่ว่าอย่างไรกลับไปแล้วคงต้องโทรหาปู่ผมสักสาย

เห็นหลัวเซิงเหมินเก็บของเสร็จ ผมก็รีบวิ่งกลับไปอย่างเร่งร้อน วิ่งรวดเดียวถึงห้องของตัวเอง ในหัวคิดสับสนวุ่นวาย คิดแต่เรื่องที่หลัวเซิงเหมินเป็นใครกันแน่