0162

⬢⬢⬢

ตอนที่ 162

เย่าเจียเจวี๋ยถอนหายใจ “เฮ้อ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไร”

ถึงปากเย่าเจียเจวี๋ยจะพูดแบบนี้ แต่ข้าเชื่อว่าในใจเขาก็ยังเชื่ออยู่ ข้ารีบฉวยโอกาสตอนที่ไฟยังร้อน ตะโกนของของเขาลงบนเตียง แล้วตบไหล่เขา “เพื่อความปลอดภัยของเพื่อนนักเรียน นายไปบอกเพื่อน ๆ ว่าช่วงนี้พยายามอย่าไปเดิน...”

เย่าเจียเจวี๋ยถอนหายใจ แล้วพยักหน้า เดินไปถึงประตูก็หันกลับมาถามอีกครั้ง “เหลาหลิว หลูอี้ซิงจะปราบไอ้ตัวนี้ได้จริง ๆ เหรอ?”

ข้าพยักหน้า

“อืม งั้นก็ดี” เย่าเจียเจวี๋ยถึงได้เดินออกจากประตูไป

ส่วนข้ามองตามแผ่นหลังของเย่าเจียเจวี๋ย ในใจหัวเราะเยาะอยู่วุ่น ไม่ใช่แกชอบเห็นผีนักไม่ใช่เหรอ ทำไมคราวนี้เจอผีแล้วถึงขี้ขลาดขึ้นมา?

พอหลูอี้ซิงกลับมา ข้ารีบถาม “หลูจื่อ นายเก็บเงินเขาไปตั้งเยอะ มีวิธีรับมืออสูรแมวตัวนั้นจริง ๆ เหรอ?”