0084

⬢⬢⬢

ตอนที่ 84 ผีร้ายเข้าสิงร่าง

แต่ผมยังไม่คิดจะเลิกตามรอย ยิ่งถึงเวลาแบบนี้ยิ่งผ่อนไม่ได้ ถ้าพลาดไปนิดเดียวอีกฝ่ายก็อาจวิ่งหายไปไร้ร่องรอย ผมจึงเร่งฝีเท้าตามขึ้นไป

แต่ที่ทำให้ผมปวดหัวคือ ตามอยู่นานก็ยังตามไม่พบพลังอัปมงคลนั่นเลย

ตอนที่ผมกำลังจะหยุดฝีเท้า ร่างกายกลับกระแทกเข้ากับอะไรบางอย่างที่แข็งแรงเต็มแรง แรงสะท้อนกลับที่รุนแรงทำให้ผมกระเด็นไปก้นจ้ำเบ้าอยู่กับพื้น

ในเวลาเดียวกันอีกฝ่ายก็ด่าหนาหูไปด้วย “ไอ้เวรเอ๊ย เดินไม่ใส่แว่นหรือไง ต่อมลูกหมากของท่านพ่างแทบจะกระเด็นออกมาเลยนะ”

ให้ตายสิ ทำไมมันบังเอิญขนาดนี้? นี่ไม่ใช่เสียงพ่างจื่อหรอกหรือ?

ผมด่าไปหนึ่งคำ “ไอ้พ่างเวร กลางดึกดื่นเดินทางไนต์ไม่กลัวผีสิงหรือไง”

พอได้ยินเสียงผม พ่างจื่อก็หัวเราะขึ้นมาทันที “ฮ่าๆ ไอ้เหล่าหลิว นี่แกเองหรือไอ้เวร กำลังจะไปตามหาแกอยู่พอดีเลย”