0080

⬢⬢⬢

ตอนที่ 80 ริมฝีปากแดงเย้ายวน

นี่มันถึงขั้นคิ้วติดไฟจริง ๆ อ้อ ไม่สิ เคราติดไฟต่างหาก คนกระดาษยิ้มไม่ออกทั้งที่ยังต้องฝืนหัวเราะ “ได้ ผมตกลง ผมตกลงไม่ได้หรือไง?”

พอพูดจบ คนกระดาษก็ยังพึมพำเบา ๆ ประโยคหนึ่ง “ไอ้เวรเอ๊ย ต่อไปถ้าต้องข้องแวะกับมนุษย์อีก ให้ทั้งบ้านทั้งช่องของข้าตายเรียบเลย…”

“เอาละ หลิวจื่อ ข้าให้พรเจ้าไปแล้วหนึ่งข้อ ตอนนี้ข้ายังเหลือพรอีกหนึ่งข้อ”

ไม่รู้ทำไม ผมรู้สึกอยู่ตลอดว่าพรข้อนั้นของหลูอี้ซิงมันคือวงจรที่ไม่มีวันสิ้นสุด บางทีพรนี้มันอาจจะขยายต่อเนื่องไปชั่วนิรันดร์ก็ได้

และตอนนี้ผมก็เชื่อใจคนกระดาษเต็มที่แล้ว ดูท่าคนกระดาษนี่เป็นพวกที่รักษาคำพูดจริง ๆ ในเมื่อรับปากว่าจะให้พรเจ้าสองข้อ ต่อให้ต้องเอาตัวเข้าแลกก็จะทำให้สำเร็จ