0043

⬢⬢⬢

ตอนที่ 43 การจากไปของเชอเยี่ยนเยี่ยน

ผมเช็ดคราบน้ำตาที่หางตาให้เชอเยี่ยนเยี่ยน แล้วให้เธอพยุงผมลุกขึ้น เดินออกจากโรงเรียน ไปยังโรงแรมที่เมื่อวานเราเปิดห้องพักกัน

เจ้าของโรงแรมเห็นสภาพหน้าตาเปื้อนเลือดของผมก็ตกใจไม่น้อย แล้วผมก็ได้กลิ่นฉี่อบอวลไปทั่วห้องโถง เห็นชัดว่าเจ้าของโรงแรมกลัวจนฉี่ราดกางเกง

ผมกระแทกเงินหนึ่งร้อยหยวนลงบนโต๊ะ แล้วพูดว่า "ตกจากที่สูงตอนซ่อมบ้านกลางดึกน่ะครับ ช่วยเปิดห้องให้ผมก่อนเถอะ ตอนนี้ตัวผมเลอะสีไปหมดแล้ว"

เจ้าของโรงแรมถึงได้ถอนหายใจโล่ง แล้วพูดเสียงสั่นเครือว่า "ไอ้หนู เมื่อกี้แกเกือบตกใจตายข้าแล้ว ข้านึกว่าแกหน้าตาเปื้อนเลือดทั้งหน้า นี่กุญแจ ห้อง 302 แกไปเองเลย"