0027

⬢⬢⬢

ตอนที่ 27 พรหมลิขิต

ผมไม่รีรอ ต่อยลงไปเต็มแรง เพราะมีไท่ซานสือก่านตังอยู่ หมัดนี้จึงกระแทกไอ้พวกตุ๊ดได้อย่างจัง เจ้านั่นร้องโหยหวน แล้วถอยร่นกลับไปอย่างรวดเร็วราวกับเดรัจฉานอสูร

ด้วยชัยชนะเล็ก ๆ นี้ ความมั่นใจของผมเริ่มพุ่งทะยาน คิดในใจว่าสิ่งนี้จุดที่เจ๋งที่สุดก็คงมีแค่หน้าตาอัปลักษณ์หน่อย แต่ในมือเรามีสมบัติอาคมไว้จัดการกับมัน แล้วเราคนเป็น ๆ จะไปกลัวปีศาจตัวเดียวทำไม

ผมจึงไม่รีรอ พุ่งเข้าไป หมัดในมือกระหน่ำซัดไอ้สองตัวนั้นรัว ๆ

แต่พวกมันหลบหลีกเร็วเกินไป ความเร็วของผมตามไม่ทันเลย ถึงผมจะเหนื่อยจนหอบแฮ่ก แต่ไอ้สองตัวนั้นแทบไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย