0023

⬢⬢⬢

ตอนที่ 23 กระดูกคอไก่กับตราแม่ทัพ

ผมขมวดคิ้วมองเชอเยี่ยนเยี่ยน ไร้ซึ่งเบาะแสโดยสิ้นเชิง “ผีสาวนั่นหายไปแล้วงั้นเหรอ? เราจะหาจุดจับร่องรอยของไอ้นั่นไม่เจอได้ยังไงกัน”

เชอเยี่ยนเยี่ยนก็ดูสงสัยไม่แพ้กัน เบิกดวงตากลมโตสว่างราวองุ่นคู่นั้นขึ้นมอง ส่ายหน้า “เฮ้อ ใครจะไปรู้ล่ะ ยังไงผีสาวนั่นไม่มาอาละวาดในหอพักหญิงของพวกเราก็ดีที่สุดแล้ว”

ผมถุยน้ำลายเสียงหนึ่ง “หอพักหญิงอะไรของพวกเรา? มันหอพักหญิงของพวกเธอต่างหาก พี่ชายคนนี้ชายแท้เต็มตัว”

พอสิ้นเสียง เราได้ยินเสียงเปิดประตูเบา ๆ ดังมาจากชั้นล่าง ดังเอี๊ยดอ๊าด ราวกับเสียงแหบแห้งของแม่มดแก่ตะวันตกในศตวรรษที่สิบเก้า

ผมกับเชอเยี่ยนเยี่ยนสบตากัน แล้วก็วิ่งลงชั้นล่างพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ประสบการณ์อันโชกโชน (เอ่อ ไม่ค่อยโชกโชนเท่าไรนัก) บอกผมว่าเสียงนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่นอน!