0005

⬢⬢⬢

ตอนที่ 5 ผีเฒ่าครึ่งท่อน

ผมตกใจจนตัวสั่น ต้องรู้ไว้ว่าตอนนี้ลมได้หยุดพักไปแล้ว ใครกันจะมาเดินวุ่นอยู่ในไร่ข้าวโพดกลางดึกดื่นแบบนี้? ผมรีบหันกลับไป ไร่ข้าวโพดก็เงียบลงทันที

สมองผมเริ่มคิดฟุ้งซ่านไปเองอย่างไร้การควบคุม นึกถึงโลงเลี้ยงศพหุ้มหนังมนุษย์ที่ปู่เล่าให้ฟัง ใจก็คิดว่าอย่างไรเสียคงไม่ใช่ผีสาวหนังมนุษย์มาหาผมหรอกนะ?

ตอนนั้นผมไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ถึงจะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่คนเราตอนกลัวก็ไม่เหลือความเชื่ออะไรไว้ให้ยึดหรอก ผมจึงพรวดเดียวกระโดดไปอยู่ข้างพ่างจื่อ

ทันใดนั้นก็มีกลิ่นเหม็นขี้ลอยมาปะทะ ไม่อยู่หรอกว่าทำไม พอได้กลิ่นเหม็นขี้นี้ ความกลัวในใจผมกลับจางหายไปไม่น้อยอย่างบอกไม่ถูก

"ไอ้ห่า พ่างจื่อ ทำไมมันเหม็นจังวะ เกือบจะฆ่าพ่อนี่ให้ตายอยู่แล้ว รีบถ่ายๆ ให้เสร็จแล้วกลับบ้านไป"