ตอนที่ 53 ถ้าเย่ซิงหลีไม่ออกจากทีม เสบียงก็มีส่วนของพวกเรา

เย่เจวี๋ยไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด กลับมองเย่ซิงหลีด้วยความคาดหวัง รอเพียงให้เย่ซิงหลีพยักหน้า

“ก็ได้!”

เย่ซิงหลีตกลง

ในชั่วพริบตา เย่เจวี๋ยก็เหมือนสุนัขน้อยที่ได้ยินคำว่า “ออกไปเที่ยว” รับคำสั่งในทันที แล้วเผยรอยยิ้มออกมา

จากนั้น เขาก็กลายเป็นลูกสุนัขตัวน้อยขนาดเท่าม้านั่ง กระโดดขึ้นไปบนเตียงของเย่ซิงหลี นอนลงบนหมอน ยังส่งเสียงครางเบา ๆ ออกมาหนึ่งครั้ง ดูเพลิดเพลินมาก

น่ารักมาก!

เย่ซิงหลีรีบยกผ้าห่มขึ้นมาทันที แล้วคลุมให้เย่เจวี๋ย

จะหนาวหรือไม่หนาวก็ช่าง ฉันคิดว่านายหนาว

สะดือต้องคลุมให้มิด

ซือเย่า: ????