กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“พูดอะไรของนาย การคุยกับฉันสักหน่อยไม่ได้หรือไง?” แต่พอเขายังจะเข้าใกล้ เย่เจวี๋ยกับซือเย่าก็้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ขวางอยู่ตรงหน้าหวังคุนอู๋แล้ว
หวังคุนอู๋ครั้งนี้สีหน้าแย่ ปิดจมูก พูดอย่างดูแคลนว่า “ทำไมได้กลิ่นเหม็น ๆ นะ อ้อ กลิ่นเหม็นของสัตว์อัญเชิญนี่เอง เย่ซิงหลี เธอไม่คุยกับฉันเพราะสัตว์อัญเชิญเหม็น ๆ สองตัวนี้หรือ?
ได้ยินว่าเธอช่วงนี้ก็โด่งดังมาก เพราะสัตว์อัญเชิญสองตัวนี้หรือ?
ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันตีพวกมันจนตาย เธอจะเป็นยังไง?”
หวังคุนอู๋พลันยิ้มกว้าง
“เย่ซิงหลี แต่ก่อนเธอไม่มีจุดอ่อนก็ไม่แคร์อะไร แต่ตอนนี้ ฉันจะตีสัตว์อัญเชิญของเธอให้ตาย เธอคงแคร์แล้วสินะ?